در هر مرتبه با ديگرى در همان مرتبه مىباشد . ففى مراجعة الوجدان : كلمهء « مراجعة » مجرور به « فى » و اضافه با « الوجدان » شده و اين جار و مجرور خبر مقدّم و كلمهء « كفاية » مبتداى مؤخّر و اين مبتدا و خبر نيز جمله جواب شرط مىباشد . و الامر به حقيقة كفاية : ضمير « به » به شىء برگشته و كلمهء « حقيقة » تمييز براى نسبت در « الامر به » و كلمهء « كفاية » مبتداى مؤخّر مىباشد . يعنى « كفاية فى اتّحاد الطّلب و الارادة مفهوما و انشاء و خارجا » . لا يجد غير الارادة القائمة بالنفس : كلمهء « القائمة » صفت « الارادة » بوده و ضمير در « لا يجد » به انسان برمىگردد . صفة اخرى قائمة بها : كلمه « صفة » مفعول « لا يجد » و كلمهء « اخرى » و « قائمة » صفت براى كلمهء « صفة » بوده و ضمير در « بها » به نفس برمىگردد . يكون هو الطّلب غيرها : ضمير « هو » به « صفة اخرى » برگشته و مذكّر بودنش به اعتبار خبر يعنى « الطّلب » بوده و اين جمله نيز صفت بعد از صفت براى كلمهء « صفة » بوده و كلمهء « غير » در « غيرها » نيز صفت براى كلمهء « صفة اخرى » بوده و منصوب مىباشد . سوى ما هو مقدّمة تحقّقها : كلمهء « سوى » اضافه شده به ماء موصوله با جملهء صله‌اش و ضمير « هو » به ماء موصوله و ضمير در « تحقّقها » به اراده برمىگردد . عند خطور الشّيء : مقصود از « خطور الشّيء » تصوّر شىء مىباشد . و هيجان الرّغبة اليه : ضمير در « اليه » به شىء برمىگردد . لفائدته : ضمير در « فائدته » به شىء برمىگردد . و هو الجزم الخ : ضمير « هو » به تصديق برمىگردد . ما يوجب توقّفه عن طلبه لاجلها : ضمير فاعلى در « يوجب » به ماء موصوله به معناى مانع و ضمير در « توقّفه » به طالب و در « طلبه » به شىء و در « لاجلها » به فائده برمىگردد .